On je sa Železničarom osvojio nacionalne Kupove i kao igrač i kao trener, a igrao je u finalu Kupa pobednika kupova Evrope 1978. godine.
Jedan je od najznačajnijih ljudi u istoriji Železničara, a već 1969. godine je otišao u Priboj, gde se zadržao do 1974. godine.
Nakon toga je bio deo leskovačke Dubočice, posle čega se vratio u Železničar, gde je bio deo generacije koja je donela prvi od sedam pehara Kupa.
Igrao je i u Kristalu iz Zaječara, gde je bio trener, a kao prvi pomoćnik Zorana Živkovića u Železničaru osvojio je Kup Jugoslavije 1985. godine u Novom Sadu. Radio je u Vranju, ali i u Grčkoj, Kuvajtu, Iraku i Bahreinu.
Iza sebe je ostavio suprugu, ćerku i dvoje unuka.
