Radović je bio istaknuti član jedne od najuspešnijih generacija u istoriji beogradskih „crno-belih“. Rođen je 13. novembra 1937. godine u Podgorici, gde je u ekipi Budućnosti napravio svoje prve fudbalske korake.
U Partizan je stigao 1958. godine i tokom sedam sezona provedenih u Humskoj ostavio je neizbrisiv trag. Sa „parnim valjkom“ je osvojio četiri titule prvaka Jugoslavije (1961, 1962, 1963. i 1965. godine), čime se svrstao u red najtrofejnijih igrača kluba iz tog perioda.
Internacionalnu karijeru gradio je u Grčkoj, nastupajući za Trikalu, dok je u Holandiji branio boje ekipa Kserkes i PSV Ajndhoven, gde je i završio igračku karijeru.
Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je sedam utakmica. Debitovao je u oktobru 1963. godine u meču protiv Rumunije u Bukureštu, dok je poslednji nastup u državnom timu zabeležio godinu dana kasnije u Tel Avivu protiv Izraela.
Po završetku aktivnog igranja fudbala, ostao je posvećen sportu kroz rad u Fudbalskom savezu Jugoslavije, gde je obavljao funkcije člana Međunarodne komisije i predsednika Stručnog odbora.
